Foto: pipilongstocking (CC BY 2.0)
(Nederlandse vertaling onderaan)
Escrevi um conto para um sarau da minha amiga Gisa. O tema foi 'Estrangeiro'.
O estrangeiro
Sou um
estrangeiro. Não conheço as palavras, os caminhos. O sol vermelho está se
pondo. A trilha está empoeirada. Eu tenho fé nas trilhas. Muitos vieram antes de mim, criando essas trilhas.
Não tenho razão para desconfiar deles. Vieram antes de mim, conhecerem melhor a
terra. Ao menos assim eu suspeito. Eu tenho fé na sabedoria da trilha. Meus pés
estão pesados. O crepúsculo já chegou, não posso mais tardar. Eu tenho fé na trilha.
Cheguei
aqui, sem palavras, mudo. Sem carinho, com uma alma de troco, com movimentos
desajeitados. Cheguei com meus costumes mal-entendidos, com a humilidade de um
melro modesto. Mas cheguei. Cheguei nesta casa com milhares de quartos.
E este é meu. É pequeno, é humilde, mas é meu. A partir da porta com sua foto
sorridente, para a cama com as rugas nos lençóis, onde o seu cheiro persiste, esta
parte do universo é minha.
Já conheço
um pouco da fora. Conheço minhas trilhas. Lojas, bares, trabalho. As minhas
trilhas são definidas pela fome, sede e labuta. Já disse que muitos vieram antes
de mim. Já comecei a falar um pouco. O básico. Tenho fé nas trilhas. ‘Bom dia,
senhor! Como está? Estou bem, obrigado. Dois pãezinhos, por favor’. Sim, muitos
vieram antes de mim. A minha mandíbula está aprendendo novas posições, os meus
vocais se vestem em roupas novas.
E a cidade, amor. Já conheço um pouco. É apenas mais um amontoado de
tijolos, para quem não conhece as trilhas. Mas você já sabe que agora as conheço um pouco. Eu
tenho visto as manhãs sendo pintadas. Gosto muito disso. Às vezes não se pintam.
Falta cor, talvez. Fica cinza o dia inteiro.
Sou um
estrangeiro. O que é um estrangeiro? Há vários pontos de vista.
Em um ponto
de vista, o estrangeiro é uma centáurea, dando cor ao trigo. Sua língua soa
melodicamente, sua comida é cheirosa, sua sabedoria é profunda. Seu sotaque é
bonitinho, suas transgressões, divertidas e rapidamente perdoadas. E sexo com aquele
estrangeiro, as pessoas sussurram, devia ser uma maravilha.
Num outro
ponto de vista, o estrangeiro é uma mancha num vestido delicado. Se não dá mais
para tirar, melhor seria esfregá-la para torná-la invisível.
Na verdade,
não me sinto nada disso. Na verdade, não sei se tenho a audácia ou vontade de
ser outra coisa do que sou, o melro modesto. Mudo como cheguei. Se é para ser
outra coisa, prefiro ser uma pedra. As pedras não falam, não se mexem. Há
pedras que viram armas, e pedras que viram casas. Vistos do céu, somos todos iguais.
Vistos por uma criança, somos todos diferentes.
O mar já engoliu esta pedra.
Eu tenho fé na trilha. Muitos vieram antes de mim.
---
De buitenlander
Ik ben een buitenlander. Ik ken de woorden niet, de paden
niet. De rode zon gaat onder. Het pad is stoffig. Ik geloof in de paden. Velen kwamen
voor mij, maakten deze paden. Ik heb geen reden om niet in hen te geloven. Ze
kwamen voor mij, kenden het land beter. Althans, zo vermoed ik. Ik geloof in de
wijsheid van het pad. Mijn voeten zijn zwaar. De schemer valt al, ik kan niet
treuzelen. Ik geloof in het pad.
Ik kwam hier zonder woorden, doofstom. Zonder liefde, met
een ziel van wisselgeld, met onhandige bewegingen. Ik kwam met mijn slecht
begrepen gewoontes, met de nederigheid van een schuchtere merel. Maar ik ben
er gekomen. Aangekomen in dit huis met duizenden kamers. En deze is van
mij. Hij is klein, hij is bescheiden, maar hij is van mij. Van de deur met jouw
lachende foto, tot het bed met de gekreukte lakens, waar het nog naar jou
ruikt: dit deel van het universum is van mij.
Ik ken het hierbuiten al een beetje. Ik ken
mijn paden. Winkels, café’s, werk. Mijn paden zijn gevormd door honger, dorst en
gezwoeg. Ik zei al dat velen voor mij kwamen. Ik spreek al een beetje. De
basis. Ik geloof in de paden. ‘Goedemorgen, meneer! Hoe gaat het? Met mij gaat
het goed, dank u wel. Twee broodjes, alstublieft.’ Ja, velen kwamen voor mij.
Mijn kaak leert nieuwe standen, mijn klinkers trekken nieuwe kleren aan.
En de stad, lief. Ik ken haar al een beetje. Het is slechts
een berg stenen, voor wie de paden niet kent. Maar je weet nu dat ik ze een
beetje ken. Ik heb de ochtenden geverfd zien worden. Dat vind ik erg mooi. Soms
verven ze de ochtend niet. Geen verf, misschien. Het blijft dan grijs, de hele
dag.
Ik ben een buitenlander. Wat is een buitenlander? De meningen
lopen uiteen.
Volgens de een is de buitenlander een
korenbloem die kleur geeft aan het graan. Zijn taal klinkt melodieus, zijn eten
ruikt lekker, zijn wijsheid is diepzinnig. Zijn accent is schattig, zijn
overtredingen grappig en snel vergeven. En seks met de buitenlander, zo
fluistert men, moet een wonder wezen.
Volgens de ander is de buitenlander een vlek op een fraaie
jurk. Als de jurk niet meer schoon te maken is, zou het beter zijn de vlek uit
te wrijven en onzichtbaar te maken.
Eigenlijk voel ik me niets van dat alles. Eigenlijk heb ik
niet de moed of het verlangen om iets anders te zijn dan ik ben, de schuchtere
merel. Doofstom, zoals ik hier kwam. Als ik iets anders moet zijn, ben ik
liever een steen. De stenen praten niet, bewegen niet. Er zijn stenen die
wapens worden, en stenen die huizen worden. In de ogen van de hemel zijn we
allemaal hetzelfde. In de ogen van een kind zijn we allemaal verschillend.
De zee heeft deze steen al verzwolgen.
Ik geloof in het pad. Velen kwamen voor mij.