sexta-feira, 13 de dezembro de 2013

Um conto: 'O estrangeiro'



Foto: pipilongstocking  (CC BY 2.0)

(Nederlandse vertaling onderaan)
Escrevi um conto para um sarau da minha amiga Gisa. O tema foi 'Estrangeiro'.

O  estrangeiro



Sou um estrangeiro. Não conheço as palavras, os caminhos. O sol vermelho está se pondo. A trilha está empoeirada. Eu tenho fé nas trilhas. Muitos vieram antes de mim, criando essas trilhas. Não tenho razão para desconfiar deles. Vieram antes de mim, conhecerem melhor a terra. Ao menos assim eu suspeito. Eu tenho fé na sabedoria da trilha. Meus pés estão pesados. O crepúsculo já chegou, não posso mais tardar. Eu tenho fé na trilha.

Cheguei aqui, sem palavras, mudo. Sem carinho, com uma alma de troco, com movimentos desajeitados. Cheguei com meus costumes mal-entendidos, com a humilidade de um melro modesto. Mas cheguei. Cheguei nesta casa com milhares de quartos. E este é meu. É pequeno, é humilde, mas é meu. A partir da porta com sua foto sorridente, para a cama com as rugas nos lençóis, onde o seu cheiro persiste, esta parte do universo é minha.

Já conheço um pouco da fora. Conheço minhas trilhas. Lojas, bares, trabalho. As minhas trilhas são definidas pela fome, sede e labuta. Já disse que muitos vieram antes de mim. Já comecei a falar um pouco. O básico. Tenho fé nas trilhas. ‘Bom dia, senhor! Como está? Estou bem, obrigado. Dois pãezinhos, por favor’. Sim, muitos vieram antes de mim. A minha mandíbula está aprendendo novas posições, os meus vocais se vestem em roupas novas.

E a cidade, amor. Já conheço um pouco. É apenas mais um amontoado de tijolos, para quem não conhece as trilhas. Mas você já sabe que agora as conheço um pouco. Eu tenho visto as manhãs sendo pintadas. Gosto muito disso. Às vezes não se pintam. Falta cor, talvez. Fica cinza o dia inteiro.

Sou um estrangeiro. O que é um estrangeiro? Há vários pontos de vista.

Em um ponto de vista, o estrangeiro é uma centáurea, dando cor ao trigo. Sua língua soa melodicamente, sua comida é cheirosa, sua sabedoria é profunda. Seu sotaque é bonitinho, suas transgressões, divertidas e rapidamente perdoadas. E sexo com aquele estrangeiro, as pessoas sussurram, devia ser uma maravilha.

Num outro ponto de vista, o estrangeiro é uma mancha num vestido delicado. Se não dá mais para tirar, melhor seria esfregá-la para torná-la invisível.

Na verdade, não me sinto nada disso. Na verdade, não sei se tenho a audácia ou vontade de ser outra coisa do que sou, o melro modesto. Mudo como cheguei. Se é para ser outra coisa, prefiro ser uma pedra. As pedras não falam, não se mexem. Há pedras que viram armas, e pedras que viram casas. Vistos do céu, somos todos iguais. Vistos por uma criança, somos todos diferentes.

O mar já engoliu esta pedra. 
                                                            
Eu tenho fé na trilha. Muitos vieram antes de mim.


---


De buitenlander

Ik ben een buitenlander. Ik ken de woorden niet, de paden niet. De rode zon gaat onder. Het pad is stoffig. Ik geloof in de paden. Velen kwamen voor mij, maakten deze paden. Ik heb geen reden om niet in hen te geloven. Ze kwamen voor mij, kenden het land beter. Althans, zo vermoed ik. Ik geloof in de wijsheid van het pad. Mijn voeten zijn zwaar. De schemer valt al, ik kan niet treuzelen. Ik geloof in het pad.

Ik kwam hier zonder woorden, doofstom. Zonder liefde, met een ziel van wisselgeld, met onhandige bewegingen. Ik kwam met mijn slecht begrepen gewoontes, met de nederigheid van een schuchtere merel. Maar ik ben er gekomen. Aangekomen in dit huis met duizenden kamers. En deze is van mij. Hij is klein, hij is bescheiden, maar hij is van mij. Van de deur met jouw lachende foto, tot het bed met de gekreukte lakens, waar het nog naar jou ruikt: dit deel van het universum is van mij.

Ik ken het hierbuiten al een beetje. Ik ken mijn paden. Winkels, café’s, werk. Mijn paden zijn gevormd door honger, dorst en gezwoeg. Ik zei al dat velen voor mij kwamen. Ik spreek al een beetje. De basis. Ik geloof in de paden. ‘Goedemorgen, meneer! Hoe gaat het? Met mij gaat het goed, dank u wel. Twee broodjes, alstublieft.’ Ja, velen kwamen voor mij. Mijn kaak leert nieuwe standen, mijn klinkers trekken nieuwe kleren aan.

En de stad, lief. Ik ken haar al een beetje. Het is slechts een berg stenen, voor wie de paden niet kent. Maar je weet nu dat ik ze een beetje ken. Ik heb de ochtenden geverfd zien worden. Dat vind ik erg mooi. Soms verven ze de ochtend niet. Geen verf, misschien. Het blijft dan grijs, de hele dag.

Ik ben een buitenlander. Wat is een buitenlander? De meningen lopen uiteen.

Volgens de een is de buitenlander een korenbloem die kleur geeft aan het graan. Zijn taal klinkt melodieus, zijn eten ruikt lekker, zijn wijsheid is diepzinnig. Zijn accent is schattig, zijn overtredingen grappig en snel vergeven. En seks met de buitenlander, zo fluistert men, moet een wonder wezen.

Volgens de ander is de buitenlander een vlek op een fraaie jurk. Als de jurk niet meer schoon te maken is, zou het beter zijn de vlek uit te wrijven en onzichtbaar te maken.

Eigenlijk voel ik me niets van dat alles. Eigenlijk heb ik niet de moed of het verlangen om iets anders te zijn dan ik ben, de schuchtere merel. Doofstom, zoals ik hier kwam. Als ik iets anders moet zijn, ben ik liever een steen. De stenen praten niet, bewegen niet. Er zijn stenen die wapens worden, en stenen die huizen worden. In de ogen van de hemel zijn we allemaal hetzelfde. In de ogen van een kind zijn we allemaal verschillend.

De zee heeft deze steen al verzwolgen.

Ik geloof in het pad. Velen kwamen voor mij.